Sözlü Sunum - 23

Toraks travmalı hastalarımızda son 10 yıllık deneyimimiz

Hİ Tanrıverdi, HC Demirtürk, Ö Yılmaz, A Şencan, A Genç, C Taneli, C Günşar

Manisa Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı, Manisa

Giriş: Toraks travmaları çocukluk döneminin önemli acillerinden. Genellikle diğer sistem yaralanmaları da eşlik eder. Çoğuna cerrahi müdahale gerekmez. Bu çalışmada kliniğimizde toraks travması nedeniye takip edilen hastalar değerlendirilmiştir.

Yöntem: Kliniğimizde 2007-2017 yılları arasında toraks travması nedeniyle izlenen hastaların kayıtları geriye yönelik olarak incelenmiştir. Travmanın oluş şekli, travma bulguları, eşlik eden diğer organ yaralanmaları ve tedavi değerlendirilmiştir. 

Bulgular: Toplam 45 toraks travmalı hasta izlenmiştir. Hastaların yaş ortalaması 7,9±5,2; kız/erkek oranı 14/31’dir. Hastaların travmalarının oluş şekillerine göre dağılımları; araç dışı trafik kazası=8, araç içi trafik kazası=8, motorsiklet kazası=3, traktör kazası=6, düşme=17, kesici-delici alet yaralanaması=1, darb edilme=1 ve  üzerine ağır cisim devrilmesi=1’dir.

15 hastada sağ, 10 hastada sol, 20 hastada ise her iki hemitoraks etkilenmiştir. Toplam 36 hastada akciğer kontüzyonu, 13 hastada pnömotoraks, 7 hastada kosta fraktürü, 4 hastada hemotoraks, 1 hastada  ise cilt-ciltaltı yumuşak doku yaralanması saptanmıştır. Sadece kontüzyon saptanan hasta sayısı 23’dür. 28 hastada toraks dışı organlarda da yaralanma saptanmıştır; 9 karaciğer, 6 dalak, 3 böbrek yaralanması, 18 kemik fraktürü, 5 kranial yaralanma.

Hemotoraks saptanan iki ve pnömotoraks saptanan üç hastaya tüp torakostomi uygulanmıştır. Yumuşak doku yaralanması saptanan bir hastada primer onarım, kesici-delici alet yaralanması olan diğer bir hastaya acil torakotomi yapılmıştır. Geriye kalan tüm hastalar konservatif olarak izlenmişledir. 4 hastanın mekanik ventilatör ihtiyacı olmuş, bunların üçünde akciğerlerinde sadece kontüzyon varken ağır kranial travmaları nedeniyle ventilatör ihtiyaçları olmuş ve hepsi de kaybedilmiştir. Mekanik ventilatör ihtiyacı olan diğer bir hastada sadece akciğerde kontüzyon ve kosta fraktürü saptanmış ve iyileşmiştir. Diğer tüm hastalar da şifayla taburcu edilmişlerdir.

Sonuç: Hastalarımızda en sık saptanan patoloji kontüzyondur. Çoğunda diğer organ yaralanmaları da eşlik etmiştir. Toraks travmalı olgular uygun yoğun bakım şartlarında, uygun destek tedavisi ile yakından takip edilmelidirler. Ayrıca diğer sistem organları da ayrıntılı olarak değerlendirilmelidirler. 

 

Oral Presentation - 23

Our last 10-years experience at the patients with thoracic trauma

Hİ Tanrıverdi, HC Demirtürk, Ö Yılmaz, A Şencan, A Genç, C Taneli, C Günşar

Manisa Celal Bayar University Medical School Department of Pediatric Surgery, Manisa, Turkey

Introduction: Thoracic traumas are important one of the emergencies in childhood. Other system injures usually accompany also. Surgery intervention isn’t necessary majority. In this study, the patients with thoracic trauma treated in our clinic, were evaluated.

Method: The hospital records of patients with thoracic trauma in our clinic between 2007-2017 were  investigated retrospectively. Type of trauma, trauma findings, accompanied organ injuries and treatment were evaluated. 

Results: Total of 45 patients with thoracic trauma were hospitalized. The average age was 7.9±5.2  years and female/male ratio was 14/31. Distribution of patients according to trauma type; car accident (pedestrian)=8, car accident (passenger)=8, motorbike accident=3, tractor accident=6, falling down=17, cutting tool injury=1, beating=1, overturning of heavy body=1. 

Right hemithorax was affected in 15 patients, left hemithorax in 10 patients and both of two hemithorax in 20 patients. Lung contusion was determined in 36 patients, pneumothorax in 13 patients, rib fracture in 7 patients, hemothorax in 4 patients, soft tissue injury included skin and subcutaneous tissue in 1 patient. Only contusion was determined in 23 patients. Extra thoracic organ injuries also were determined in 28 patients; 9 hepatic, 6 splenic, 3 renal injuries, 18 bone fractures, 5 cranial injuries. 

Tube thoracostomy was performed to two patients with hemothorax and to three patients with pneumothorax. Primer repair was done to one patient with soft tissue injury and emergency thoracotomy was done to one patient with cutting tool injury. Conservative treatment was applied to rest of the patients. Mechanical ventilator support was required to four patients. Three of them had lung contusion and ventilator support was required for their severe cranial injury, All of three was died. The other patient supported ventilator had only lung contusion and rib fracture, and was healed. Rest of patients were also discharged healthy. 

Conclusion: The most often pathology was contusion at our patients. Other organ injuries also accompany at most of them. Patients with thoracic trauma must be followed closely in appropriate intensive care units with appropriate supportive treatment. Organs of other systems also must be evaluated detailed. 

 

Kapat